අතීතකාමිත්වයේ රහස සහ ආදීනව – නිශාන්ත කමලදාස
අපි අතීතයට කැමැත්තෙමු. වසර 2500 ක උරුමය ගැන කියන විට සිරුර කෙළින් වී සිත උත්තේජනය වී අපව අමුතුම ලොවකට ගෙන යන්නේ ඒ නිසා ය.
අවිනිශ්චිත අනාගතය මෙන් නොව අතීතය අපට ප්රශ්න ඉදිරිපත් කරන්නේ නැත. ගොඩ දාන්නට අකමැති මළ මිනී තිබුනොත් මිසක අතීතය හාරා ඇවිස්සීමම විනෝද ජනක ය.
අතීතයේ අප්රසන්න දේ නැතුවාම නොවේ. එහෙත් ඒවා අපට මග හැර යා හැකි ය. සිහිපත් කිරීම සඳහා හොඳ දේ තෝරාගත හැකි ය.
අනාගතය එසේ නොවේ. එහි දී හොඳ මෙන්ම නපුර ද මුණ ගැසිය හැකි ය. එය අතීතයේ දී මෙන් මග හැර යා නොහැකි ය. මූණටම මුලිච්චි වන හෙයිනි.
උපත ඇත්තේ අතීතයේ ය. දැනටමත් ඔබ වැඩිහිටියෙකු නම් වර්ධනය සිදුව ඇත්තේ ද එහි ය. ඒ වෙනුවට අනාගතය මගහැරිය නොහැකි විපත පිළිබඳව අපට ඉගි කරයි. වියපත් වීම ද ජරාව ද පිළිබඳව ද ඉගි කරයි. ඒ අතින් ද අතීතය අනාගතයට වඩා හොඳ ය.
අතීතය අප දන්නා එකකි. අනාගතය නොදන්නා එකකි. දන්නා යකා නොදන්නා දෙවියාට වඩා අපට හොඳ වන විට අතීතය හොඳ වීමත් අරුමයක් ද?
ඉතින් අපි අතීතයට කැමැත්තෙමු. විශේෂයෙන් අතීතය ශ්රී විභුතියෙන් පිරී තිබුනු රටක ජීවත්වන විට ඊට කැමති නොවී සිටීමට නොහැකි ය.
එතෙකුදු වුවත් අතීතයට ඇති ආසාව අපට ව්යාධි රැසක් අත්පත් කර දෙයි.
වඩාත්ම බරපතල වන්නේ මේ අතීතකාමිත්වය විසින් අප බැඳ දමනු ලබන විට ය. එයින් ඔද වැඩී වෙනස් වීමට අකමැත්තෙන් දෑත් දෙපාවලට විලංගු දමා ගන්නා විට ය. අතීතයෙන් බැහැර නොවී අනාගතය දෙස බැලීමට නොහැකි වූ විට ය. අතීතය හොල්මනක් සේ සිය බියකරු සිරුරෙන් අනාගතය වසා සිටින විට ය.
අපව අත් හැර යන අතීතයට සුහද සිතින් සමු දෙන්නට අප අපොහොසත් වන්නේ නම් අපට අනාගතයක් නැත.
අනාගතයට අතීතයෙන් ස්වාධීනව උත්පත්තිය ලැබිය හැකි යයි සිතන අය ඉදිරියට යන විට සෙසු අය යන්නේ පස්සට ය. ප්රගතියට එරෙහි පසුගාමීත්වයට ය.
උනට අත වනා අනාගතයට පිය මං තබන්නට සිතා ගත්තොත් මිසක ඔබට ද අනාගතයක් උරුම වන එකක් නැත.
