බදු බර පනවා ණය බරෙන් මිදීම – අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

ශ්‍රී ලංකාවේ ණය බර ගැන ආණ්ඩුව නිතර කතා කරයි. පුවත්පත්වල දැන්වීම් ද පළ කරමින් ජනතාව දැනුවත් කරයි. ආණ්ඩුව කියන්නේ මේ ණය බරින් රට ගලවා ගත යුතු බවයි.

පසුගිය රජයේ ඉවක් බවක් නැති ණය ගැනීම් හේතුවෙන් රු. බිලියන 8475කමහා ණය අගුලක රට හිර වී ඇති බව ආණ්ඩුව පවසයි. මෙය මුළු ජාතික ආදායමෙන් 75%කට සමාන ය. ඒ කියන්නේ රජය නොව රට වසරක් තුළ උපයන සමස්ත ආදායමෙන් 75%ක් තරමේ ණය බරක් රජයට තිබේ. රජය කරන්නේ ඒ ණය බර මහජනතාව මත පැටවීමයි.ණය ගෙවන්නට තව තව ණය ගත්තත් සිදු වන්නේ එය ම ය.

රජය සතු ව්‍යාපාර ද තිබේ. එහෙත්, ඒ ව්‍යාපාර ද බොහොමයක් පාඩු ලබන ඒවා ය. ඒ පාඩුව ද පැටවෙන්නේ ජනතාව මත ය. ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය නිදසුනකි.

වසරකට රු. බිලියන 1303ක් රජය ණය හා පොළිය වෙනුවෙන් ගෙවිය යුතු ය. එයින් පොළිය පමණක් රු. බිලියන 509ක් බව රජය කියයි.

රජය මෙතරම් ණය වී ඇත්තේ ඇයි? රජයේ වියදම්වලින් වැඩි ප්‍ර‍මාණයක් වැය වන්නේ රජයේ වැටුප්, විශ්‍රාම වැටුප් ආදිය වෙනුවෙනි. ලංකාවේ දේශපාලකයන් නඩත්තු කිරීමට මාසයකට රුපියල් බිලියනයක් පමණ වැය වේ.

මිලියන 8.5ක් වන රටේ ශ්‍ර‍ම බලකායෙන් මිලියන 1.5ක් ම රජයේ සේවකයෝ ය. ඔවුන් රටට කරන ඵලදායී ආර්ථික දායකත්වය කුමක් ද?

පෞද්ගලික අංශයේ ද විශාල කොටසක් ඵලදායී ආර්ථික කටයුතුවල නො යෙදෙති. නිදසුනක් ලෙස රටේ ත්‍රිරෝද රථ මිලියනයක් පමණ ඇත. මේ මිලියනය ම හයර් නො ගියත්, එයින් වැඩි කොටසක් හයර්වලට යෙදවේ. හයර් දුවනවා කිව්වාට මොවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් කරන්නේ ත්‍රීවීල් පාක්වල කට බලියමින් ඈනුම් අරිමින් සිටීම හා ඕපාදූප දෙඩීමයි. ලංකාවේ ශ්‍ර‍ම බලකාය නිෂ්පාදන ආර්ථිකය තුළ මැනැවින් කළමනාකරණය නො වීම බරපතල ගැටලුවකි. පසුගිය අයවැයෙන් හඳුන්වා දෙන ලද රු. 60,000 වාර්ෂික සමාගම් ලියාපදිංචි ගාස්තු වැනි කාරණා සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ කර්මාන්ත දිරි ගන්වනවා වෙනුවට අධෛර්යවත් කරයි.

රජය ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලෙන් ඩොලර් බිලියන 1.5ක ණයක් ලබා ගැනීමට කටයුතු කර තිබේ. එම ණය දැන් අනුමත වී තිබේ. මේ අවස්ථාවේ එය රටට අත්‍යවශ්‍ය ය. එමගින් ක්ෂය වෙමින් ඇති විදේශ සංචිත ශක්තිමත් කර ගැනීමට අපේක්ෂා කෙරේ. විදේශ සංචිත ශක්තිමත් වීම යනු ආර්ථික ස්ථාවරත්වය ප්‍ර‍දර්ශනය කරන එක් ආකාරයකි. ලංකාවේ මූලික සංවර්ධන උපාය වී තිබෙන ඍජු විදේශ ආයෝජන ලබා ගැනීම සඳහා මෙම ස්ථාවරත්වය ඉතා වැදගත් ය. විදේශ ආයෝජන ලබා ගැනීමට සිදු වී තිබෙන්නේ රටේ ප්‍රාග්ධනය නැති නිසා ය.

ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලේ අඩු පොළී ණය නිකම් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ සමග ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවක් ගැට ගසා තිබේ.

එහි මූලික ම කාරණයක් වන්නේ රාජ්‍ය අයවැය පරතරය අවම කිරීමයි. 2016 වසරේදී රජයේ අයවැය පරතරය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 5.4%කි. එය 2020 වන විට 3.5% දක්වා අඩු කිරීමට ඉලක්ක කර තිබේ. රජයේ බදු ආදායම ඉහළ නැංවීම ඒ සඳහා අනිවාර්ය ය. වැට් බදු ඇතුළු බදු වැඩි කිරීම සිදු වන්නේ එම සංදර්භය තුළ ය. බදු පැහැර හැරීම වැළැක්වීම සඳහා ද රජය ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු ය. එසේ ම බදු සහන ලබා දීම ගැන ද රජය දැඩි ලෙස සැලකිලිමත් විය යුතු ය.

රජයේ බදු ආදායම පවතින්නේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 12%ක මට්ටමක ය. එය 20% පමණ දක්වා ඉහළ නංවා ගැනීමට රජය බලාපොරොත්තු වේ.

එහෙත්, මේ බදු බර ජනතාව කෙසේ දරා ගනු ඇද්ද යන්න ඉදිරි කාලය තුළ දැක ගත හැකි වනු ඇත. සමස්තයක් ලෙස ගත් කල ආණ්ඩුව මහා පරිමාණ බදු වංචාකරුවන්ට එරෙහිව ක්‍ර‍ියාමාර්ග ගනු වෙනුවට දුප්පතුන් වැඩිපුර හසු වන ආකාරයට බදු දැල පුළුල් කර එළා තිබේ. එයින් පීඩිත ජනතාව දැඩි කැළඹීමකට ලක් වීමට ඉඩ තිබේ.  ජනතාවට පටි තද කර ගන්නට කියන දේශපාලකයන් පැත්තෙන් කිසිදු කැප කිරීමක් පෙන්නුම් නො කිරීම ද ජනතාව අතර ආණ්ඩුව අප්‍ර‍සාදයට පත් වන්නට හේතු විය හැකි ය.

ආණ්ඩුව පැත්තෙන් තුලනයක් ඇති කර ගත හැකි වන්නේ ආර්ථික වශයෙන් වේගවත් ඉදිරි ගමනක් සිදු වේ නම් පමණි. ආණ්ඩුවේ මූලික උපාය වන ඍජු විදේශ ආයෝජන ආකර්ශනය කර ගැනීම පැත්තෙන් තවමත් ලොකු ඉදිරි පියවරක් තබා නැත. මත්ස්‍ය නිෂ්පාදන සඳහා යුරෝපා බදු සහන යළි තහවුරු කර ගැනීම වැනි ජයග්‍ර‍හණ රැසක් අවශ්‍ය ය. රාජ්‍ය අංශයේ කාර්යක්ෂමතාව නැංවීම ද රජය පැත්තෙන් කළ හැකි තවත් දෙයකි. එහෙත්, ඒ වෙනුවෙන් කිසිදු මුලපිරීමක් තවමත් දක්නට නැත. දේශපාලකයන් ජනතාව අතරට යාම ද ඉතා වැදගත් ය. බිම් මට්ටමේ ආණ්ඩුවක් නැත. පක්ෂ දේශපාලනයක් ද නැත. තිබෙන්නේ අකාර්යක්ෂම රජයකි. ඊටත් වඩා භයානක පිළලයක් බිම් මට්ටමේ තිබේ. ඒ වනාහි රාජපක්ෂවාදයයි.
– අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ – රාවය 2016-05-06

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *