“බල්ලෙකුගේ අන්තිම කැමතිපත්‍රය!”

මහළු බවේ හා දුබල කමේ බරපොදිය
 තවත් මට උහුලාගෙන යා නොහැකි හෙයින්ද,
මගේ ජීවිතයේ අවසාන භාගයට ලංවී ඇති හෙයින්ද,
“‘බ්ලෙමී’,නම් මගේ ‘අවසන් කැමතිපත්‍රය’
මගේ ස්වාමිපුත්‍රයාගේ චිත්ත.සංතානයේ
 මෙසේ තැන්පත් කරමි.
මා මිය යන තුරු ඔහුට ඒ ගැන දැනගන්නට
නොලැබෙනු ඇත.
………………………………
ලෝකයෙහි ඉතිරි කර යාමට මට ඇත්තේ
ඉතා ස්වල්ප දෙයකි.
බල්ලන්වන අප මිනිසුන්ට වඩා ණැනවත්ය.
භෞතික දේවල් අප ඒ තරම් අගයන්නේ නැත.
වස්තු රැස් කිරීම සඳහා
කාළය නාස්ති කරන්නේද නැත.
දේවල් අත්පත් කරගැනීමට
නිදිමරන්නේ නැත.
මා විසින් ඔව්නට පුදන ලද
 භක්තිය හා ප්‍රේමය මිසක
වෙන මා සතු ධනයක් නොමැත.
…………………………………..
මගේ ස්වාමි පුත්‍රයා හා ස්වාමි දියණිය
කෙටි කළක් මා සිහිපත් කරමින් දුක්වනු ඇත.
ජිවත්ව හිඳිත්දී
ඔවුන් දොමිනසට පත්වූ අවස්ථාවල
මම ඔවුන් සනසාලීමි.
සොම්නසට පත් වූ විට එයට
අමතර ප්‍රීතියක් ගෙන ආමි.
මගේ මරණය ඔවුනට දුකක් වීමත් මට දුකකි.
එහෙත්,
මාතරම් සැපවත් ජීවිතයක් ගෙවූ බල්ලෙක්
තවත් නැතැයි ඔවුන් සිතත්වා!
දැන් මගේ ඇස් පෙනීම දුර්වලය.
කන්ඇහෙනවා අඩුය.
ගාත් පණ නැත.
හාවෙකු ලග සිටින ආරංචිය
මගේ නැහැය මට කීවත්
මට නොදැණුනාසේ  හිඳින්නට සිදුව ඇත
මා මිය ගිය පසු වෙන බල්ලෙකු ඇති නොකරමි යැයි
මගේ ස්වාමි දුව පවසනු මම අසා ඇත්තෙමි.
එය එසේ නොවිය යුතුය!
මගේ මතය කවදත්
බොහෝ සුනඛයන් යහපත් එවුන් බවයි.
එබැවින් මගේ තැනට වෙන එකෙකු එනවාට
මට ඊර්ෂ්‍යාවක් නැත!
ඔහු මා තරම් ගුණ යහපත් එකෙක් නොවනු ඇත.
එහෙත් ඔහු හැකිතාක් හොඳින් කටයුතු කිරීමට උත්සාහ ගන්නවා ඇත.
මගේ කරපටිය හා දම්වැල මම ඔහුට පවරමි.!
මගේ සෙනෙහෙබර ස්වාමීවරුනට
 අවසාන වශයෙන් මෙසේ කියමි.
මා වල දැමූ තැනට වුත් මෙසේ සිතන්න.
‘අපට ආදරය කළා වූද,
අප විසින් ආදරය කළවූද
කෙනෙක් මෙහි නිදයි!’
මා කෙතරම් ගැඹුරු නින්දක.සිටියද
එය මට ඇසෙනු ඇත!
එයට ප්‍රතිචාර වශයෙන්
මා වලිගය වනනු වළකා ලීමට
මරණයේ ශක්තියද
ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත!”
———————————————–
(ඇමරිකාවේ ශේක්ස්පියර් ලෙස හැඳින්වුනු
1653 දී මිය ගිය ඉයුජින් ඔනෙයිල් ඔහුගේ
සුරතල් සුනඛයා මිය ගිය විට කල ප්‍රබන්ධයකි)
ස්තුතිය – අනුර රන්වල

—

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *